Supergirl: Gişe Hayal Kırıklığının Arkasındaki Beklenmedik Başarı

DC Sinematik Evreni'nin (DCU) 'Tanrılar ve Canavarlar' döneminin en yeni yapımı olan Supergirl, vizyona girdiği ilk hafta sonunda hem dijital dünyadaki 'trol' saldırılarına maruz kaldı hem de hayal kırıklığı yaratan bir gişe performansıyla karşılaştı. James Gunn ve Peter Safran liderliğindeki 'yumuşak yeniden başlatma' sürecinin bir parçası olan bu yapım, yönetmen Craig Gillespie'nin vizyonuyla beyaz perdeye taşındı. Başrolünde Milly Alcock'un yer aldığı film, kökenlerini Tom King'in 'Supergirl: Woman of Tomorrow' adlı çizgi roman serisinden alıyor ve bir tür 'gezegenler arası yol hikayesi' olarak kurgulanıyor.

Filmin hikaye yapısı, başkarakter Kara Zor-El'in (Milly Alcock) 23. yaş gününü kırmızı güneşli gezegenlerde uzay köpeği Krypto ile kutlamasıyla başlıyor. Bu sahneler, Kara'nın kuzeni Kal-El'in (David Corenswet) naif iyimserliğinden ne kadar uzak, kinik ve dünyadan kopuk bir karakter olduğunu kanıtlıyor. Kara, sıradan bir kahramanlık hikayesi yerine, intikam arayışındaki Ruthye Marye Knoll (Eve Ridley) ile yolunun kesişmesiyle hareketlenen kişisel bir hesaplaşmaya odaklanıyor. İkili, Ruthye'nin ailesini katleden Brigand lideri Krem of the Yellow Hills'in (Matthias Schoenaerts) peşine düşüyor; olay örgüsü ise Krypto'nun zehirlenmesi ve panzehir bulma zorunluluğu ile tetikleniyor.

Teknik ve sanatsal açıdan değerlendirildiğinde film, önceki DC yapımı olan Superman'e kıyasla çok daha sade ve odaklanmış bir anlatı sunuyor. Özellikle Kara'nın Argo City'deki çocukluk yıllarını konu alan flashback sahneleri, filmin duygusal ağırlığını oluşturan en güçlü bölümler olarak öne çıkıyor. Bu sahnelerde, Krypton'un yıkımı sonrası dome altında hayatta kalan halkın yaşadığı radyasyon hastalığı ve Kara'nın annesi Alura'nın (Emily Beecham) ölümü, karakterin neden bir 'süper anti-kahraman' kimliğine büründüğünü etkileyici bir şekilde açıklıyor.

Oyunculuk tarafında ise House of the Dragon ile tanınan Milly Alcock, hem yorgun hem de içsel derinliği olan bir Kara Zor-El portresi çizerek performansıyla filmi taşıyor. Jason Momoa, ödül avcısı Lobo karakteriyle filme renkli ve kaotik bir hava katsa da karakterin derinliği sınırlı kalıyor. Benzer şekilde, Matthias Schoenaerts'in canlandırdığı Krem of the Yellow Hills karakteri ise ne yazık ki oldukça tek boyutlu ve sönük bir kötü adam figürü olarak zayıf halkayı oluşturuyor.

Sonuç olarak Supergirl, türün klişelerine ve günümüz süper kahraman filmlerine yönelik genel 'doygunluk' hissine rağmen izlenmesi gereken, atmosferi güçlü bir yapım. Gişe rakamlarının başarısızlığı filmin kalitesinden ziyade, izleyicinin artık sinemaya gitmek yerine dijital platformları bekleme eğiliminde olduğu değişen izleme alışkanlıklarının bir yansıması olarak görülüyor. Basit ama etkileyici bir olay örgüsüne sahip olan film, karakter odaklı hikaye anlatıcılığını tercih ederek kendi türü içinde özgün bir yer edinmeyi başarıyor.